Douwe Brouwer Coaching

Mijn naam is Douwe Brouwer.

Na de Pedagogische Academie, kwam ik als dienstweigeraar terecht in het welzijnswerk. En daarna in de kinderpsychiatrie. In 1990 maakte ik de overstap naar het onderwijs. Eerst als docent, later als afdelingsmanager en adjunct-directeur binnen ROC’s. In 2006 werd ik directeur van Ithaka, de ISK in Utrecht. In 2021 ging ik naar een VMBO in Zeist. Nu ben ik sinds augustus 2024 met pensioen. Maar ik wil graag nog  van betekenis zijn voor leerlingen en medewerkers in het onderwijs.

Belangrijker dan de bovenstaande opsomming, zijn de mensen die ik in mijn carrière heb ontmoet. Die me verder hebben gevormd als professioneel werker. Het zijn er zoveel; ik doe een greep.

De Mensen:

Appie (8): We waren op kamp op Terschelling.  Daar leerde ik Appie kennen. Nou ja, dat wil zeggen, Appie liet in niets merken dat hij mij ook wilde leren kennen. Tot die strandwandeling, toen het schemerig werd. Opeens voelde ik zijn klamme handje in de mijne.  Het raakte me. Appie vervulde niet alleen zijn eigen behoefte aan veiligheid, hij vervulde ook mijn behoefte aan contact.

Eugene (11): Opeens stond Eugene daar in de dakgoot op 12 meter hoogte. Gejoel bij de kinderen, schrik en paniek bij de volwassenen. Ik weet niet meer wat ik gezegd heb. Maar wel wat Eugene zei: ‘Omdat jij het vraagt, Douwe, ga ik weer naar binnen’. Er zijn van die situaties, dat protocollen, regels, afspraken niet kunnen helpen. De relatie is alles wat je hebt.

Marina (9): In de kinderpsychiatrie had de staf in pseudowijsheid besloten de kindergroepen naar de boom die voor hun huis stond te vernoemen. Zo werkte ik in De Berken. Toen daar eens iets van een van de kinderkamer gestolen was, hielden we groepsberaad. Marina bracht in, dat als zo iets gebeurde in onze groep, we niet langer waard waren om nog De Berken genoemd te worden. Dat sloeg in als een bom. Van Marina leerde ik hoe belangrijk het is om bij een groep te horen, waar je trots op kan zijn.

Rianne maakte in haar klas een grap, die om een of andere reden bij een van de leerlingen niet goed viel. Ze zag hoe hij zich terugtrok van de klas en van haar, maar had geen idee waarom. Maar het bleef haar bezighouden. Thuisgekomen stuurde ze hem een appje: ‘Ik geloof dat ik een fout gemaakt heb, die jou heeft gekwetst. Ik voel me daar slecht over.’ Binnen enkele minuten was er een antwoord: ‘Nee hoor juf, Je bent niet slecht. Je bent de beste juf, die er is.’ Ook als je je eigen fout nog niet helemaal ziet, herstel door je kwetsbaar op te stellen, is zo belangrijk.

Luc: ‘Op school mag je als medewerkers natuurlijk overal met elkaar over praten.Zeker in de pauze. Maar op de hoek van de tafel ligt altijd de missie van de school, de opdracht waarvoor je komt.’

Marc had een leerling, Jamal, die nooit, maar dan ook nooit aan het werk ging. Dat leverde voor deze leerling tijdens de lessen van Marc en zijn collega’s heel wat uurtjes aan een tafeltje in de gang op. Een heilloze weg, vond Marc. Hij creëerde voor in zijn lokaal een niet-werk-tafel. Ja, werken was daar verboden.  Daar mocht Jamal zitten, als hij niet wilde werken. En dat deed Jamal triomfantelijk. Maar na een minuut of tien had hij er genoeg van. Hij vroeg aan Marc of hij mocht werken aan zijn eigen tafel. En toen wilden andere leerlingen wel even proberen hoe het was om aan de niet-werk-tafel te zitten. En dat mocht natuurlijk.

Deze mensen – en nog vele, vele anderen – waren mijn leraren. Ik mag op hun schouders staan. En ik mag het geleerde op mijn beurt weer doorgeven.